Fotografie: Diana Bloemendal - all rights reserved.
Tekst: Frans Collignon

Domaine de Chastys- Morgon, Regnié
Beaujolais


De wijnboer van de fles
Tanig is zijn uiterlijk, de Bourgondische vigneron van dik in de zeventig. Een gelige Gitane hangt in de hoek van zijn mond, maar brandt niet. Zijn vrouw heeft het dejeuner bereid waar zijn vier Nederlandse gasten voor zijn uitgenodigd. Hij zorgt voor de wijn en heeft zorgvuldig gekozen: een mousserende rosé als apéro, een smaakvolle Régnié bij maaltijd en een elf jaar oude Morgon bij de kaas. Haast teder schenkt hij de glazen in. Niet gehaast in alle glazen een snelle scheut wijn die sterk opschuimt en dan afvullen. Nee, zorgvuldig wordt glas voor glas vol geschonken.
Maar er lijkt een glas te weinig. Als de vrouw des huizes haar glas heft om de bezoekers gezondheid toe te wensen, kijkt wijnboer Albert Chambon tevreden naar zijn gasten. Hij houdt zijn hand alsof er een glas in zit en zegt “santé”.
“Drinkt u niet?’’
Zijn vrouw antwoordt dat Albert geen alcohol drinkt en dat ook nooit heeft gedaan.
“Ik houd niet van alcohol, jamais de la vie”, zegt hij dan en schenkt de gasten nog eens bij. De bezoekers staan verbaasd. Een wijnboer die zijn eigen product niet drinkt. Is dat niet iets als een vegetarische slager? Nee, dat is het niet. Er is bij Albert Chambon geen principiële reden voor de afwijzing van een glas. Hij houdt gewoon niet van alcohol. Wel eens geprobeerd, maar meer niet.
Zijn alcoholloos bestaan heeft de wijnboer er niet van weerhouden de mooiste wijnen te produceren. Met liefde vertelt de Franse wijnboer over zijn vak, over zijn investeringen en over de hectares wijnstokken. Ruiken en proeven, legt hij uit, is iets anders dan drinken.

Aarzeling
We zijn ’s ochtends aangekomen bij hem op het Domaine des Chastys. De dag tevoren hadden we ons per telefoon gemeld. We hadden het echtpaar al een paar keer eerder gesproken op neutraal terrein en hadden wat wijn gekocht met de afspraak dat we eens langs zouden komen. De wijnboerin gaat er van uit dat we er zouden lunchen, is ons verteld door Albert op een toon die geen tegenspraak verwacht. Dat we met z’n vieren zijn, is natuurlijk geen enkel probleem. We hebben het aanbod dankbaar aanvaard - wel na een lichte Hollandse aarzeling om zomaar gebruik te maken van die Franse hartelijkheid.
De familie loopt uit als we de binnenplaats oprijden. We drukken de handen van vader, moeder, zoon, schoondochter en de twee kleinkinderen. De zon brandt en we gaan direct met Albert de wijnvelden in.
Hij vertelt over de tien hectare met wijnstokken, sommige zijn 15 jaar oud en andere weer meer dan 50 jaar; over hoe hij met zijn vader dat veld verderop heeft aangeplant en hij wijst op een heuvelhelling.
Af en toe houdt hij een aansteker bij zijn Gitane voor een paar stevige halen. Direct daarna dooft de sigaret weer snel, maar hij blijft op de lip gekleefd en beweegt heftig mee als er in rad Frans wordt gesproken.
Het domaine produceert twee cru’s van de aangeplante druif, de gamay noir à jus Blanc. Het zijn de Morgon en de Regnié. De grens tussen deze twee gebieden in de Beaujolais is haarscherp getrokken en loopt dwars door zijn land.
De Morgon is robuust en heeft een delicate, fruitige smaak. Het is van de Beaujolais de wijn die het best kan worden bewaard. Hij wordt echt beter van een paar jaar - goed - bewaren. De Regnié is lichter en kan je jong drinken. Het is overigens de laatste cru die aan de Beaujolaiswijn is toegevoegd.

Modern
Albert Chambon heeft zijn hele leven op het land doorgebracht. Het land dat hij van zijn vader over heeft genomen, zoals nu zijn zoon, Marc, dat ook weer doet. Met Marc is ook de meest moderne techniek om de hoek komen kijken. De grote eikenhouten vaten en de betonnen kuipen staan er nog steeds, maar voor de fermentatie van de nieuwe oogsten staan ook gloednieuwe roestvrijstalen tanks. Trots laat Marc zien hoe de temperatuur geregeld kan worden. De nieuwe techniek, zegt hij met gezag, zorgt er voor dat er eigenlijk geen slechte wijnen meer hoeven te zijn. Natuurlijk zijn er door de kwaliteit van de oogst wel verschillen. “Maar slechte wijnjaren, nee, dat is niet meer nodig”. Marc experimenteert nu ook met een rosé en een rosé methode champagnoise. Hij heeft er nieuwe strakke etiketten voor laten ontwerpen. De Morgon en de Regnié hebben nog de vertrouwden barok aandoende etiketten, maar de nieuwe rosé’s zijn helemaal van nu. Dat past ook in de filosofie van Marc. Jongeren drinken steeds minder rode wijn. Dus moet hij zijn vakmanschap inzetten met wijnen die wel en vogue bij de jeugd zijn. Hij is daarom ook bezig met een crémant blanc Beaujolais.
Met een weids gebaar geeft Albert aan hoe groot de wijngaard is en dat hij eind van het jaar, als de plukkers al lang weer naar huis zijn, elke wijnstok persoonlijk met zijn zoon zal snoeien. Hij pakt zijn mes, een Opinel waarvan het lemmet tot de rug is afgeslepen zodat het meer op een vlijmscherpe priem lijkt en snijdt een paar druiven af. Hij spreidt zijn hand en drukt met de halve duim, de rest is ooit in het werk achtergebleven, van zijn andere hand de druiven voorzichtig stuk. Hij ruikt en stopt enkele stukjes in zijn mond. Zijn blik toont dat hij niet ontevreden is.

Onafhankelijk
Domaine de Chastys produceert jaarlijks 50.000 liter en behoort bij de organisatie ‘vigneron independent’,  de bundeling van de Franse onafhankelijke wijnboeren die het hele proces van planten tot bottelen in eigen hand houden. De wijnstokken waar we nu tussen staan, zijn 15 jaar oud en dragen meer vrucht dan die van een veld verderop, waar de oude van meer dan 50 jaar staan te pronken. Maar daar moeten we ons niet op verkijken, zegt Albert. “De oude leveren een betere kwaliteit”. Hij raapt al lopend door de velden regelmatig een paar ranken op die op de grond liggen en legt ze over andere die hoger zijn en waardoor de druiven van de grond komen. Bezig, altijd bezig.

Frans Collignon